2 September: Wandelen met onzichtbare beren in Grand Teton

Gisteren zijn we niet meer aan de Morning Glory Pool toegekomen dus dat doen we vandaag voor we op weg gaan naar Grand Teton.
We pakken al onze zooi weer in, eten een yoghurtje en checken vast uit. De auto laten we staan op het parkeerterrein; we lopen vanaf hier naar de Morning Glory Pool, 4,5 km roundtrip. We lopen heen via het Geyser Path en pakken zodoende nog een klein stukje mee van de uitbarsting van Grand. Heeft Jurgen hem toch nog gezien.

Als we bij de MGP aankomen zijn we daar helemaal alleen! En het is toch al tegen 10 uur, dus zo vroeg is het nu ook weer niet. We hebben de MGP in 2015 ook al gezien, maar we zijn alweer onder de indruk van de bijzondere kleur van deze pool.
We maken uiteraard de nodige foto's en dan gaan we weer terug naar de auto. 

Nog even wat te drinken halen in de store en de kaarten posten, en tegen 11 uur vertrekken we naar het Zuiden. 

Eigenlijk stonden de Moose Falls op het programma. Die zouden we moeten kunnen vinden net voor we Yellowstone uitrijden. Maar je raadt het al: wij rijden ze vakkundig voorbij. We zijn nog wel bij watervallen gestopt, maar dat waren niet de Moose Falls. Nou ja, dan rijden we door naar Colter Bay. 

Als we hier aankomen is het nog veel te vroeg om in te checken dus we gaan eerst naar het VC, doen wat boodschappen (mijn veters zijn kapot, niet handig) en gaan daarna lekker picknicken. We zitten lekker onder de bomen aan het water. Heerlijk.

Dan komen we toch weer in actie en gaan we de wandeling doen die ik had overgenomen van het blog van Martin en Marianne en die bovendien ook nog door de ranger in het VC werd aangeraden. Dus de wandelschoenen aan (het is nog een heel klusje om de nieuwe veters er in te doen) en op naar de trail. We willen een rondje doen naar Swan Lake en Heron Pond. Bovendien gaf de ranger aan dat er een moose was gesignaleerd bij Swan Lake, dus dat leek ons wel leuk. 

Helaas: de moose is weg. Hij zal genoeg gegeten hebben. Swan Lake is overigens een mooi meertje, helemaal bedenkt met planten.
Dan lopen we door naar Heron Pond. Dit is echt nog heel veel mooier dan Swan Lake en de zon schijnt prachtig op het meer. Hier komen ons ook een paar wandelaars tegemoet. Er zou een beer vlak bij het pad gesignaleerd zijn en zij adviseren ons om te draaien. Nu willen we best beren zien, maar dit is toch wat al te dichtbij. Dus ook wij draaien maar om. Beetje jammer want dit was een loopje en we waren op ongeveer drie kwart. Wordt het ineens toch een langere wandeling. Maar goed in deze omgeving natuurlijk geen straf.

Wij signaleren geen beer, maar blijven toch een beetje bij andere wandelaars in de buurt lopen. Je weet tenslotte maar nooit. Als we weer bijna terug bij de auto zijn kijken we nog even naar de boatramp waar 2 auto's 2 boten uit het water proberen te krijgen. Bij de ene lukt het meteen, de andere heeft er toch duidelijk wat meer moeite mee. 

We bevrijden onze voeten weer van de wandelschoenen en daarna gaan we inchecken. We krijgen nog wat wandeltips en het belangrijkste: de sleutels van een gezellige cabin. Ook nu geen TV of airco (dat maakt niet uit, het koelt 's avonds toch af) maar een ruime kamer met twee bedden en een keurige badkamer. We worden bovendien verwelkomd door een moose met een briefje 😃 Wij zijn fan van de NP cabins!

Voor het eten kunnen we hier terecht in het restaurant en dat is al gauw een minuut of 3 lopen. We nemen allebei de ribs en die smaken erg lekker. Na het eten blijven we nog even aan de wi-fi plakken maar dan gaan we toch lekker terug naar de cabin.

Overnachting: Colter Bay, Cabin
Weer: Zonnig, 28 graden
Stappen: 18.700

1 September: Geisers en nog meer geisers

We hadden er niet over nagedacht, maar zoals gezegd is het Labor Day weekend. Dan kan het zomaar eens heel erg druk worden. Gisteren viel dat gelukkig alles mee. We konden overal parkeren en hadden nergens het idee dat het superdruk was. En gelukkgi zal blijken dat dit vandaag ook zo is.

We vertrekken mooi op tijd nadat we hebben ontbeten met een yoghurtje. 
Wat echt moet gebeuren hier is naar het uitzichtpunt van de Grand Prismatic. Voor de zekerheid (en een stempel) gaan we nog even langs het OF VC want we weten wel waar de wandeling begint maar willen dit toch nog even bevestigd hebben. We nemen ook gelijk een foto van het scherm met te verwachten uitbarstingen van geisers. Kunnen we vanmiddag een rondje geisers doen.

We rijden naar de parkeerplaats van de Fairy Falls en zetten de auto weg. Wandelschoenen, insmeren, rugzak om en op pad. Het is eerst ongeveer 1 kilometer vlak, en dan stijgt het een meter of 60 over 240 meter. Maar goed dat is gelukkig maar een klein stukje. Bovendien hebben we 'boven' het mooiste uitzicht ever over de Grand Prismatic. Ook deze hebben we al eens gezien maar dan vanaf de vlonder die erlangs loopt. Dit is toch wel van een andere orde!

We hebben niet helemaal in de gaten dat we hier een soort loopje kunnen lopen om door te lopen naar het pad naar de Fairy Falls. Dus we lopen terug naar beneden en gaan dan alsnog die kant op. Da's 7 kilometer verder (heen-en-terug) maar een makkelijk pad en het loopt wel lekker zo door het bos. Het doet een beetje denken aan de wandeling in Glacier.
De waterval is mooi, ook hoog, en er zit een eekhoorntje keurig te poseren.

Als we na in totaal 9 kilometer weer terug zijn bij de auto vinden we het mooi geweest en rijden we naar een picknickplek. Lekker rustig zitten en lunchen.
Daarna rijden we weer terug naar de cabin, gooien daar de spullen naar binnen en vertrekken voor een 'rondje geisers'. De Grand zou moeten lukken en misschien Daisy. Helaas moet Jurgen afhaken. De lunch is niet helemaal goed gevallen. Ik neem de rugzak over en hij gaat terug naar de cabin.
Je loopt hier zeker niet alleen en zelfs ik kan hier niet verdwalen dus dat komt goed. Grand is ongeveer 1 mijl lopen en hij staat 'gepland' voor 16.00 uur; plus of min 45 minuten. Daisy laat ik zitten want dat ga ik niet redden. 
Ik ben om 15.15 uur bij Grand en dan is het wachten tot hij 'gaat'. Gelukkig staan er bankjes en heb ik water en m'n e-reader. Maar het is wel erg warm zo in het zonnetje!
Het duurt ongeveer een uur, maar dan gaat het dan toch los. Ongelofelijk wat een geweld hier loskomt. Grand schijnt de hoogst spuitende geiser die, met een marge van 2 uur, redelijk goed te voorspellen is. En het gaat maar door! Er komt zelfs een 2e, kleine geiser bij. Na een minuut of 8 stopt het dan toch. Er staan al mensen op, maar mijn buurman adviseert me te blijven zitten, te zien aan al het water wat nog in de pool staat, gaat hij nog een keer. Dat schijnt vaker te gebeuren. En inderdaad, na een seconde of 40 volgt er nog een uitbarsting van zo'n 3 minuten. Wat een spektakel!

Ik loop op een stevig tempo terug naar de cabin en iets voor 4 uur ben ik er. Gelukkig voelt Jurgen zich inmiddels een stuk beter. 
Tegen 18.30 kunnen we zelfs weer op pad voor het eten. Gewoon maar in het grill restaurant van de Snowlodge. Ik wil eens iets anders en neem pasta. Jurgen neemt een hamburger. Soms is het beter om niet te avontuurlijk te zijn. De hamburger was namelijk een stuk lekkerder dan mijn pasta. 

Als we weer terug zijn bij de cabin en een beker koffie/thee hebben gezet, bedenken we dat het misschien toch wel leuk is om nog een rondje te doen. 
De wildlife score hier in Yellowstone is tot nu toe nogal beperkt, dus wie weet. We rijden naar het Noorden om de Firehole Lake Drive te rijden. 
Helaas levert dit geen wildlife op. Maar als we een stukje op de loop zijn zien we allemaal auto's staan en mensen zitten. Het blijkt dat de Great Fountain Geyser voor binnen nu en 50 minuten is 'voorspeld', ook hier weer plus en minus 45 minuten. We besluiten hier toch maar op te wachten.
Het wordt steeds donkerder en toevalligerwijs zit de man die vanmiddag naast me zat bij de Grand Geyser, wederom naast ons. De zonsondergang in het water van de geijser is prachtig.

Tegen 21.20 uur bast het geweld dan los. En dit is met recht een grote geiser! Jeetje, wat een enorme waterverplaatsing. Het is alleen wel een beetje jammer dat het inmiddels zo donker is dan ons fototoestel hier niks meer mee kan 😂. Maar we hebben het gezien! 

Na dit spektakel rijden we de loop verder af en draaien terug naar de cabin. Geen wildlife maar wel een geiser!

Overnachting: Old Faithful Snowlodge, Double Queen Western Cabin
Het weer: zonnig, 28 graden.

Stappen: 21.900

31 Augustus: Een rondje Yellowstone

Zoals bijna elke dag deze vakantie staat de wekker om 07.30 uur. We komen er vrij snel uit want we gaan naar Yellowstone! We nemen weer een yoghurtje, koken water in onze eigen waterkoker (best bestede 14$ van deze vakantie), maken koffie en thee in de re-usable cups van Starbucks en dan kunnen we op weg. We rijden het hele eind naar de Noord ingang en gaan eerst naar Mammoth voor een stempel in het paspoort. 

We waren al eerder in Yellowstone maar toen hadden we nog geen Nationale-Parken-paspoort 😃 
Heel bijzonder: er loopt werkelijk geen enkele Elk in Mammoth! Dat was de vorige keer wel anders. We parkeren de auto (ondanks dat het Labor Day weekend is, is het helemaal niet druk) en lopen rondom de lower terraces. Het is en blijft een bijzonder fenomeen.

Daarna gaan we wildlife spotten in de Lamar Valley. Dat klinkt allemaal heel dichtbij maar is al gauw zo'n 29 kilometer rijden. Van de dame bij het VC in Mammoth krijgen we nog een tip om een bijzondere stempel te halen bij het rangerstation bij de Lamar Valley maar laat dit maar aan ons over: dat kunnen we natuurlijk weer niet vinden 😂

Ach, we hebben een donkerbruin vermoeden dat we ooit nog wel eens in Yellowstone komen. We rijden de hele vallei door, maar op een paar kuddes bizons na, zien we helemaal geen wildlife. Niet eens een hertje. We rijden voor alle zekerheid ook nog de Blacktail Plateau Drive. Die zou bekend staan om de grote kans op wildlife. Dat zal best maar niet vandaag.

Ach, het is tenslotte ook geen dierentuin. En de natuur is zo ook prachtig. Als we zo'n beetje aan het einde van de vallei zijn gaan we bij wijze van brunch lekker picknicken. Heerlijk rustig zitten we hier aan de Pebble Creek.

Daarna rijden we weer terug naar Tower - Roosevelt en stoppen we bij de Tower Falls. Ook hier eenvoudig parkeren en op 25 meter van de parking heb je een mooi zich op de waterval. Ook op een raar stuk berg trouwens, het lijkt net of er een stuk gestut is. 

Dan gaan we via de Dunraven Pass (2700 meter) naar Canyon Village. Onderweg nemen we hier en daar een foto, maar de Canyon zelf rijden we voorbij. Bij Canyon rijden we het 'streepje van de 8' naar Norris. Hier parkeren we de auto voor een rondje door het Back Basin. We doen de lower loop. Die was in 2015 afgesloten. Bijzonder landschap hier: een soort kale vlakte waar bomen omheen staan. En overal geisers, vents, fumaroles en pools met diepblauw water. 

We vinden dat het nu toch tijd wordt om onze cabin op te zoeken. We slapen in een DQ Western style cabin bij Old Faithful Snowlodge. We hadden begrepen dat de cabins vrij basic zijn, maar we worden positief verrast want dit is echt helemaal prima! Lekker ruim, alles zit er in en ook hier de vraag of we housekeeping over willen slaan.

Terwijl we bij het inchecken nog even moeten wachten raken we aan de praat met een oudere Amerikaanse man. Hij vindt het geweldig dat we heel dat eind uit Europa komen om Yellowstone te bezoeken. Zij reizen precies de andere kant op en gaan dus nog naar Glacier. 

Enniehoe: we gooien de spullen in de cabin en komen even bij van een dag indrukken. We hebben een van de 'buitenste' cabins (het is een 4-onder-1-kap) en kijken dus lekker bij niemand binnen. Ideaal!

We hebben voor 19.30 een reservering voor het 'diner' in de Old Faithful Inn. Ruim op tijd lopen we die kant op. We nemen wat te drinken en pakken op het balkon nog een uitbarsting van de Old Faithful mee.

Wat het natuurlijk extra mooi maakt is dat de lucht strakblauw is. 

Tegen 19.30 uur melden we ons bij het restaurant en kunnen we aan tafel. We krijgen een tafeltje recht naast de keuken. Is this okay? Nou nee, eigenlijk niet. Dan zit je wel heel erg in de loop en het gaat hier toch vooral om de beleving.

We krijgen snel een ander tafeltje toegewezen en nu zitten we prima. 

De kaart is niet heel uitgebreid, maar we kiezen toch allebei voor de steak. Daar zit echt een bijzonder lekker prutje op van champignons en heel veel knoflook. Lekker! Als de steak schoon op is, gaan we voor een toetje. Ik neem in wrap gefrituurde cheesecake. Als er dan toch nog calorieën bij moeten dan doe ik het liever goed 😁 

Jurgen neemt iets met van alles en verwacht dat dit een ijsje is, maar het blijkt een soort after-dinner cocktail. Het smaakt hem prima en hij moet toch mee eten met de cheesecake want het gaat me in de verste verte niet lukken om dit op te eten.

Inmiddels is het 21.30 uur en we lopen in het pikkedonker terug naar onze cabin. Als we zo eens langs de lodge enzo lopen en daar de kamers zien zijn we bijzonder blij dat we hier in een cabin zitten!

We zitten nog heel even buiten op de porch en gaan niet al te laat naar bed.

Overnachting: Old Faitful Snow Lodge, Double Queen Western Cabin 
Het weer: zonnig, 28 graden. 

Stappen: 9.500

30 Augustus: Snelweg, 2 vliegvelden en een autoshop

We hebben vandaag een pittig tochtje voor de boeg; we 'moeten' naar Yellowstone. Het is een bewuste keuze om dit in een dag te doen, liever een lange rijdag dan 2 halve waarbij je ergens overnacht waar verder niks te doen is. Maar goed, voor vandaag staat er zo'n 6,5 uur rijden op het programma.

Het ontbijt bestaat uit een yoghurtje en als alles ingepakt is gaan we op weg. Het stuk naar Great Falls rijden we binnendoor. De planning is om daarna een stukje snelweg te pakken en dan verder binnendoor waarbij we door een bos en langs een SP rijden. 

Helaas... na een mijl of 50 gaat er een lampje branden... 'change oil soon'. Eerst maar 'ns kijken of dat echt zo is. In GF stoppen we bij de Mac voor een brunch (je kunt hier de hele dag door ontbijten) en vooral voor de wifi. Ook checken we de levensduur van de olie. Die is nog 4%. Da's niet zo heel veel zeg maar. 
En na al het gedoe wat we al met de auto's gehad hebben besluiten we toch maar weer naar 'n Alamo vestiging te gaan. Even googelen leert dat er een vestiging op het vliegveld van Great Falls zit. Gelukkig maar dat we nog een vliegveld aan onze inmiddels vrij indrukwekkende lijst kunnen toevoegen 😂

De man achter de balie bij Alamo kan ons niet helpen. Zoals hij zegt: de olie is vast wel vervangen hoor!. Nou, dat geeft hoop 😉 Maar goed, hij heeft geen auto's beschikbaar (volgens mij heeft hij er vooral he-le-maal geen zin in). Hij belt even naar de vestiging in Helena. Volgens hem hebben ze daar wel een auto en kunnen we omruilen. Ach wel ja, gaan we toch naar Helena? Kom je anders ook niet. We hadden eigenlijk van elk vliegveld een foto moeten maken... was een leuke collectie geweest 😆

We besluiten nu maar wel om gewoon over de interstate te rijden en zo nog een beetje op een normale tijd in Gardiner aan te komen. 
Het is een uurtje rijden naar Helena. Gek genoeg meldt de vrouw achter de balie dat ze ons wel kan helpen, maar dat ze eigenlijk geen auto voor ons heeft die morgen niet precies dezelfde melding geeft. Zoals zij het uitlegt: het loopt tegen het einde van het hoogseizoen. Alle auto's zijn toe aan reparatie. Wij ondertusen ook 😄
Maar ze heeft wel een oplossing: zelf even langs de lokale Kwik-Fit om de olie te laten vervangen. Dan kunnen we die laatste mijlen ook zonder zorgen rijden. 
Oké doen we dat. De navigatie kent het adres niet, maar na nog een keer vragen rijden we in 5 minuten naar de Kolar Tire. Echt zo'n garageshop zoals je in de film ziet. We worden keurig geholpen, maar uiteindelijk duurt ook dit zo'n 50 minuten. Had iets te maken met toestemming krijgen van Alamo zodat wij niet hoefden te betalen. 

Enniehoe: als we eindelijk weer op weg kunnen rijden we in een keer door naar Gardiner. Daar komen we om 17.30 uur aan. Het was me weer een dagje wel 😂

Bij het inchecken vragen we tegenwoordig vaak om een leuke tip voor het avondeten. Volgens de man achter de balie is het bij de Iron Horse Bar and Grill leuk eten. Het is vast toeval dat zijn vrouw daar werkt 😉. Ons staat vooral het grote terras boven de rivier aan, dus daar gaan we eten! We zitten heerlijk buiten want ondanks dat de lucht wel wat dreigend is, is het nog steeds prima weer en lekker van temperatuur. 
Jurgen neemt de houtgegrilde kipfilet en ik een elkburger. Het smaakt echt prima. Op de terugweg naar de kamer (toch wel 250 meter) gaan we nog even langs de supermarkt om ons te bevoorraden voor we naar Yellowstone gaan. We zitten daarna nog even op de mini patio maar dan begint het uiteindelijk toch te spetteren.

Overnachting: Yellowstone Riverside Cottages
Het weer: zonnig, 22-28 graden. 's Avonds een beetje regen.

Stappen: 1.400 (wel veel vliegvelden)

29 Augustus: Glacier!

We zijn allebei voor de wekker wakker. Dat gebeurt zelden, maar het is echt koud dus dat helpt niet om uit te slapen. Maar dat waren we sowieso niet van plan want we zijn in Glacier!

We ontbijten in het restaurant (veel andere keuze is er niet) en het is erg veel maar ook erg lekker. Tegen 09.00 uur zijn we op weg naar het Many Glacier gedeelte. 
Als we daar bijna zijn zien we een kudde mountain sheep. Het is verbazingwekkend hoe snel ze op de rotsen klimmen. 

Dan rijden we door naar de Swiftcurrent Inn waar we de auto parkeren. We lopen de Nature Trial naar de Redrock Falls. 

Het is een leuk pad door de bossen maar we maken wel veel lawaai want het is hier berenland. Een echtpaar zegt ons dat er een moose in het meer zit, dus we nemen een afslag naar links en inderdaad staat er een behoorlijk exemplaar aan de overkant van het meer te eten. Wat gaaf en wat zijn die beesten toch groot!

Na de foto's lopen we weer terug naar een pad. Na een stuk komt het pad langs een ander meer, en ook daar staat een moose te grazen. 
Ook staat er een man met zo'n kijker op een statief, gericht op een mountain goat. We mogen er ook even door kijken en hij legt uit waar de geit precies zit. Helaas kunnen we het niet helemaal vinden, anders hadden we misschien nog een foto van een wit vlekje op de berg kunnen maken. Maar de moose is wel gelukt 😄

Niet lang daarna komen we bij de watervallen. Ook die zijn mooi. Natuurlijk kun je hier in principe nog een heel eind doorlopen maar dat gaan wij niet doen. Dit was ongeveer 7 kilometer en vinden we voor nu wel voldoende.

Op de terugweg checken we de meren nog even op moose, maar die zijn uitgegeten. Wel zien we een mooie weerspiegeling in het water. 

Als we weer bij de auto zijn besluiten we naar het Two Medicine deel te rijden. We hadden alleen even gemist dat er op de enige toegangsweg daarheen roadworks zijn. En niet zo maar roadworks, maar 11 mijl! Jeetje, dat schiet zeg maar niet op. 

Tegen de tijd dat we er zijn is het bovendien helemaal bewolkt. We beginnen nog wel aan de trail bij de Aster Falls maar eigenlijk hebben we geen zin meer om hier nog te wandelen. Beetje zonde van de rit ernaar toe maar vooruit. En op de terugweg hebben we dus weer 11 mijl roadworks. Nou ja, de omgeving is mooi dus echt een straf is het niet.

Als we weer bij de cabin zijn is het al weer tijd om te eten. Jurgen neemt een hamburger en ik een broodje roastbeef. Ik had er even niet bij stilgestaan dat dit koud is. En er zit voor een heel weeshuis aan vleeswaar op. Maar het smaakt lekker. 

We zitten nog even buiten maar ook vanavond koelt het behoorlijk af dus na een half uurtje gaan we toch maar naar binnen.

Overnachting: Rising Sun Motor Inn, Queen Cabin
Het weer: zonnig, 25 graden. In Two Medicine deel bewolkt en 18 graden.

Stappen: 14.400

28 Augustus: De Going-to-the-Sun road met vertraging

De wekker staat alweer om half 8 en een uur later zitten we in de auto, nog even langs de Mac om een ontbijtje te scoren..
En ja hoor, het zal eens niet, als we optrekken ruikt de auto raar. Wij zijn echt geen enorme zeikerds, maar je ruikt gewoon de uitlaatgassen. We zetten de auto stil en de motor maakt een raar geluid. Het gaat goed deze vakantie... lang leve de upgrade... de volgende keer eet ik die stroepwaffel zelf op!

Maar goed, toch maar even bellen met Alamo want we weten even niet waar hier een vliegveld zit. Dat blijkt letterlijk om de hoek van waar we nu staan. Beetje jammer dat er 2 vliegvelden in Kalispell zijn en we dus eerst naar het verkeerde vliegveld rijden...
De dame achter de balie weet van niks (de man die ik aan de telefoon had zei dat hij een melding zou maken) maar ze probeert ons te helpen. 
Ook zij heeft in eerste instantie geen auto in onze categorie. Daar maak ik toch wel even een puntje van. Dit wordt onze 3e auto, het mag wel even met wat service geregeld worden. Er wordt wat overlegd en dan blijkt dat er nog wel een Expedition staat, maar die moet nog schoongemaakt worden. Nu zijn wij niet getrouwd met een Expedition maar we willen wel een grote auto. Dan wachten we wel even. 

De beloofde 20 minuten duren uiteindelijk een uur. Da's dan weer een beetje jammer. Maar goed, uiteindelijk krijgen we de sleutels en kunnen we alles omgooien. Maar blijkbaar rust er een vloek op onze auto's want de kofferbak gaat niet open. Of in ieder geval maar voor 2/3. Da's zeg maar niet handig. Wij krijgen het echt niet voor elkaar dus ik loop maar weer eens naar de balie. Inmiddels staat er een rij want er is een vliegtuig(je) geland, maar na 10 minuten gooi ik m'n vraag toch maar even tussendoor want het duurt nu wel lang genoeg. Gelukkig weet de man die mee loopt het ook niet. Lag het dus toch niet aan ons 😄. YouTube biedt uitkomst en dan kunnen we de zooi eindelijk overladen.

Het is inmiddels 13.00 uur geweest als we eindelijk aan de Going-to-the-Sun road kunnen beginnen. Sjonge, jonge, jonge! 
Maar het is mooi weer, en de weg is werkelijk prachtig! We stoppen dan ook geregeld voor wat foto's.

In de buurt van Lake McDonald lopen we de (mini) trail of the Cedars. Het mag geen naam hebben maar even lekker om de benen te strekken.

Tegen 15.00 zijn we bij Logan pass en hier willen we de populaire Hidden Lake Overlook trail lopen. Tegen de verwachting in is er nog meer dan voldoende parkeerplaats. 
In mijn hoofd is populair hetzelfde als makkelijk. Dat is niet zo... Sterker nog: op deze hoogte en met een griep achter de kiezen valt het behoorlijk tegen. Het pad stijgt gestaag en we genieten geregeld van het uitzicht (heeft echt helemaal niets te maken met uitrusten😇).

We blijven wat langer staan kijken als er aan de overkant van het dal op de helling een Grizzly loopt! Die hadden we nog nooit eerder gezien, dat is echt supergaaf. En lang leve het nieuwe fototoestel want nu hebben we in ieder geval een herkenbare beer op de foto!

We lopen het laatste stuk naar het uitzichtpunt en ondanks dat het echt best pittig, is het een mooie wandeling en de Hidden Overlook is prachtig.

De terugweg gaat uiteraard een stuk makkelijker alhoewel ik liever over een pad loop dan over een boardwalk met traptredes. 
Tegen 17.30 uur zijn we weer bij de auto. Het is erg druk als we de parkeerplaats weer af willen rijden. We mogen niet naar het Westen want er is een ongeluk gebeurd en de weg is afgesloten. Wij moeten naar het Oosten dus wij kunnen er langs. Beetje jammer dat de auto die voor ons staat bedenkt dat hij ook naar het Oosten wil en vrij hard achteruit rijdt. Nu rijden wij niet bepaald in een kleine auto, maar toch had hij ons naar eigen zeggen niet gezien.

Nou ja, er is geen schade te bekennen (aan onze auto dan; zijn bumper ligt er bijna af) dus we gaan door naar ons hotel. Uiteraard speuren we allebei naar wildlife, en terwijl ik geconcentreerd naar rechts kijk maar niks zie, roept Jurgen ineens Beer! Beer! En ja hoor, recht voor de auto steekt er een bruine zwarte beer over! We kunnen hem nog net op de foto zetten. Gaaf hoor!

Dan duurt het niet meer lang voor we bij Rising Sun zijn. We hebben hier een cabin geboekt. Bij het inchecken krijgen we deze vakantie voor het eerst de vraag of we housekeeping willen skippen. Hoofdreden is natuurlijk het milieu. Wij vinden het een prima initiatief want thuis slaap je ook niet elke dag onder schone lakens (wij in ieder geval niet...). Het geld wat we hiermee uitsparen kunnen we terugkrijgen maar wij kiezen ervoor dit te doneren aan het park. Rondreizen is natuurlijk niet de meest milieuvriendelijke manier van vakantie vieren dus als je op deze manier de schade iets kunt beperken doen wij graag mee. Alle beetjes helpen. 

We krijgen de sleutel van de cabin en die is echt heel erg leuk. Niet heel groot, en vooral het bed is klein (maar dat wisten we, een queen) maar heel leuk aangekleed en alles is aanwezig. Omdat we trek hebben lopen we weer terug naar het restaurant. We moeten even wachten maar dat is niet erg want het restaurant is de enige plaats waar je hier wi-fi hebt.  
Jurgen neemt iets met veel verschillende soorten vlees en ik neem een Philly cheesesteak. We nemen er allebei wat te drinken bij en of het komt door de hoogte of omdat we wat moe zijn, als we teruglopen naar de cabin lijkt het veel verder dan op de heenweg. En dat na 1 biertje/wijntje! 😆😆

We zitten nog even buiten op onze Walmart stoeltjes (zonder kun je hier niet buiten zitten) maar het koelt hier op deze hoogte gezellig af dus we vertrekken tegen 21.00 uur naar binnen. 
's Nachts is het koud!

Overnachting: Rising Sun Motor Inn, Queen Cabin
Het weer: zonnig, 24 graden

Stappen: 14100

27 Augustus: Via een swinging bridge naar Kalispell

In principe zit het ontbijt erbij, maar de ontbijtruimte is niet al te groot en zit behoorlijk vol dus we nemen een yoghurtje mee, eten dat op de kamer op en gaan op pad.
We rijden naar Kalispell en doen dit via de 'noordelijke' route. 
De reden: de Kootenai Falls. Deze watervallen liggen in de buurt van Libby. Natuurlijk rijden we er eerst aan voorbij en moeten we weer terug.

Heen en terug naar de waterval is ongeveer 2,5 kilometer. Precies genoeg want ik voel me nu echt een stuk beter maar we willen natuurlijk niet overdrijven 😁

We lopen eerst naar de swinging bridge. Het lijkt erop dat deze puur voor de fun is aangelegd want het pad aan de overkant gaat volgens ons nergens naartoe. Maar het is wel leuk om erop te staan en inderdaad gaat hij goed heen en weer.

Daarna lopen we naar de waterval. Ze zijn niet heel groot, meer een soort stroomversnellingen, maar het is een mooi uitzicht. Bovendien staan we hier met z'n tweeen en dat is ook altijd lekker. 

Er vliegen nog wat roofvogels over en we doen een dappere poging maar krijgen ze niet goed op de foto.
Als we uitgekeken zijn lopen we terug naar de auto. Daar staat ook een soort 'frietkot' waar vooral hotdogs verkocht worden. Daar hebben we best zin in dus we eten in het zonnetje lekker een hotdog voor we in de auto stappen voor het laatste stuk naar Kalispell. 

We slapen hier in de Super 8 en de meneer die ons incheckt is hard aan een douche toe. Hij is heel vriendelijk maar wij houden toch maar wat afstand 😏 We vragen hem nog wel even naar een tip voor het avondeten en hij raadt het restaurant aan de overkant van de weg aan. Eerst maar eens installeren op de kamer. 

De dag voor de vakantie had Jurgen een afspraak bij de huisarts en daar is hij met 3 hechtingen van terug gekomen. Hij vond het een prima idee om dat die dag te doen, ik kon dan na een week de hechtingen er wel uithalen.... Mind you: ik heb geen enkele medische achtergrond.
Vandaag is het zover en ik doe een goede poging maar niet alles wil er uit. Nou ja, dat komt dan vanzelf wel. Als hij nog eens wat weet!

Na dit gepriegel steken we de straat over en gaan we eten bij een soort van familie restaurant. Jurgen kiest een steak en krijgt daarbij vooraf een heel bijzondere soep. Ik neem de 'gourmet mac & cheese' met kipfilet (je vraagt je toch af hoe mac & cheese gourmet kan zijn) en krijg vooraf een salade. 
Het smaakt allemaal prima.

We gaan niet al te laat slapen want morgen gaan we naar Glacier!

Overnachting: Super8 Kalispell
Het weer: zonnig, 26 graden
Stappen: 6.800